กฏ 25-5 ของ Warren Buffet

เรื่องมีอยู่ว่า Mike Flynn นักบินส่วนตัวของ Warren Buffet ได้มาขอคำปรึกษา Buffet ว่าทำอย่างไรถึงจะประสบความสำเร็จทั้งในอาชีพ และชีวิตส่วนตัว

Warren Buffet ได้ให้คำแนะนำที่มีชื่อว่า กฎ 25-5 (The 25-5 Rule) ซึ่งเป็นเรื่องที่ถูกบอกต่อออกไปจนโด่งดัง แม้ภายหลัง Buffet จะออกมาปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เป็นคนพูดก็ตาม

กฏ 25-5 ที่ว่านี้คือ

  1. เขียนรายการ 25 สิ่งที่เป็นเป้าหมายที่อยากจะทำ
  2. วงกลมรอบข้อที่คิดว่าสำคัญที่สุดมา 5 ข้อ
  3. กากบาทอีก 20 ข้อที่เหลือทิ้ง และไม่ต้องไปสนใจมันอีก

ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ Buffet พูดออกมาจริงๆ แต่เว็บไซต์ใหญ่หลายเว็บ และหนังสือหลายเล่ม ก็เอาไปเขียนต่อกันอย่างแพร่หลาย ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็น กฏที่สามารถเอามาปรับใช้ได้จริง

ส่วนคำแนะนำที่ Buffet ที่เคยให้สัมภาษณ์ออกสื่อจริงๆ ก็ไม่ได้แตกต่างจากกฏ 25-5 สักเท่าไหร่ในแง่ของใจความสำคัญ

Warren Buffet ได้พูดว่า

“สิ่งที่สร้างความแตกต่างระหว่างคนที่ประสบความสำเร็จ กับคนที่ล้มเหลว คือ คนที่ประสบความสำเร็จรู้จักเลือกที่จะปฏิเสธ”

สิ่งที่มีค่ามากที่สุดของมนุษย์คือ “เวลา” อันมีจำกัด เราไม่สามารถทำทุกอย่างให้ประสบความสำเร็จได้ทั้งหมด การรู้จักเลือกที่จะปฏิเสธในสิ่งที่ไม่ได้สร้างความหมายหรือคุณค่าให้กับชีวิต คือ กุญแจแห่งความสำเร็จ

มีคนมากมายเข้าใจว่า ชีวิตของเราเปรียบเสมือน “ต้นไม้” ที่สามารถเจริญงอกงาม แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปได้ไม่สิ้นสุด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตคนเราเป็นเหมือนกับ “Rose Bush” (พุ่มของดอกกุหลาบ) มากกว่า

เราจำเป็นต้องเลือกตัดบางดอกของพุ่มกุหลาบทิ้งไป เพื่อให้ดอกอื่นของกุหลาบพุ่มนั้น สามารถแบ่งบานได้อย่างสมบูรณ์ และสวยงาม

Priority vs Priorities

คำว่า Priority เป็นคำที่มีการใช้กันมาตั้งแต่ปีค.ศ 1400 ซึ่งมีความหมาย ว่า First thing หรือหมายถึง สิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่ต้องทำก่อน

จนผ่านมา 500 ปี ในปี ค.ศ. 1900 คำว่า Priority จากเดิมที่ใช้เป็นคำเอกพจน์ (ซึ่งแปลว่ามีได้แค่ 1) เริ่มถูกนำมาใช้ใน Term ที่เป็นพหูพจน์ คือ Priorities แปลได้ว่าสิ่งที่มีความสำคัญมากที่สุดมากกว่า 1 อย่าง

ซึ่งในความเป็นจริง เป็นไปได้ยากมากที่คนเราจะสามารถโฟกัสสิ่งสำคัญได้มากกว่า 1 อย่าง ในแต่ละครั้ง

พออ่านเรื่องนี้ ก็เลยทำให้ผมนึกถึงเวลาตอนที่นั่งเครื่องบินโดยสาร ช่วงเวลาที่ลูกเรือสาธิตวิธีการใช้อุปกรณ์บนเครื่อง จะมีประโยคนึงที่แทบทุกสายการบินจะพูดเหมือนกัน คือ

“Your Safety is our Priority” 

(ความปลอดภัยของผู้โดยสารคือสิ่งที่เราให้ความสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง)

ถ้าพูดใน Term พหูพจน์ ก็คงจะเป็น

“Your Safety is one of our Priorities”

(ความปลอดภัยของผู้โดยสารเป็นหนึ่งในหลายๆสิ่งที่เราให้ความสำคัญ)

ความปลอดภัยอาจจะไม่ต่างกัน แต่รู้สึกปลอดภัยไม่เหมือนกัน(แฮะ 😝)

ภาษาที่สอง มีประโยชน์มากกว่าการสื่อสาร

คนส่วนใหญ่มีความเชื่อว่าตัวเอง ตัดสินใจบนพื้นฐาน ของการใช้เหตุผล

แต่หลายครั้ง ผลลัพธ์ของการตัดสินใจนั้นๆ กลับกลายเป็นเรื่องที่ผิดพลาด และ ไม่ได้ตอบโจทย์ กับวัตถุประสงค์ที่ตัวเองต้องการ

การทำตลาด และทำโฆษณา ของการขายสินค้าส่วนใหญ่  ล้วนแต่เป็นการเล่นกับอารมณ์ของผู้บริโภค เพราะ สินค้าหลายประเภทจะขายไม่ออกทันที หากผู้บริโภคนำเรื่องเหตุผลมาพิจารณา

ยกตัวอย่างเช่น การซื้อคอนโดหรู

เราอาจจะมี Check list ว่าราคา ที่ตั้ง และจำนวนห้อง ของคอนโดที่เราต้องการซื้อเป็นแบบไหน แต่พอไปถึงสถานที่จริง เราได้พูดคุยกับเซลส์ อ่านหนังสือชี้ชวน ดูห้องตัวอย่าง สุดท้ายกลายเป็นว่า เราตกลงทำสัญญาซื้อห้องคอนโด ในเงื่อนไขที่เสียเปรียบ หรือบางครั้ง ลืมแม้แต่การต่อรองขอลดราคา! เพียงเพราะ ความอยากได้

 

สมองของมนุษย์แบ่งการประมวลผลได้เป็นสองแบบ คือ ใช้อารมณ์ กับ ใช้เหตุผล

ทุกๆวัน เราใช้ภาษาแรกเกิดเป็นภาษาหลักในการสื่อสาร ทำให้เกิดความคุ้นชิน และเชื่อมโยงคำบางคำกับอารมณ์

เช่น เวลาเราได้ยินคำว่า “สะดวกสบาย” เราจะรู้สึกไปถึง “อารมณ์เมื่อได้รับความสะดวกสบาย” มากกว่า ความหมายของคำๆนั้นจริงๆ

เมื่ออารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล ก็ทำให้เรามองข้าม “ข้อบกพร่อง” ของสินค้าหรือบริการที่เราจะตกลงทำสัญญาซื้อไป

 

มีการศึกษาว่า เราสามารถลดความผิดพลาดของการตัดสินใจจากอารมณ์ และใช้เหตุผลมากขึ้น ด้วยวิธี การคิดเป็นภาษาที่สอง(หรือภาษาต่างประเทศ ที่เราใช้รองลงมาจากภาษาแรกเกิด)

การคิดเป็นภาษาต่างประเทศ จะช่วยให้เราตัดความเชื่อมโยง คำพูดกับอารมณ์ ได้มากขึ้น

ในอนาคต หากคุณต้องมีการทำสัญญาเรื่องงาน หรือซื้อของที่มีราคาสูง ลองใช้วิธีนี้ เป็นเครื่องมือในการช่วยตัดสินใจดู แล้วคุณจะพูดคำว่า “รู้งี้” น้อยลงแน่นอน 😀

จะเป็นแบบไหน อยู่ที่เราเลือก

ในปี 1975 มหาวิทยาลัย Yale ได้ทำการศึกษาจากกลุ่มคนที่มีอายุตั้งแต่ 50 ปีจำนวน 660 คน ในหัวข้อ ความเห็นที่มีต่อ “การสูงวัยขึ้น(aging)” 

กลุ่มที่หนึ่ง มีความเห็นและความเชื่อที่เป็นด้านบวก ทั้งในเรื่องสุขภาพ ความคิด ความคาดหวังที่ดี เมื่อแก่ตัวขึ้น
กลุ่มที่สอง มีความเห็นและความเชื่อที่เป็นด้านลบ ประมาณว่า “การออกกำลังกายไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นหรอก ยังไงก็ต้องป่วย ต้องตายอยู่ดี”

ปรากฎว่า เมื่อผ่านไป 23 ปี กลุ่มที่หนึ่งมีอายุขัยเฉลี่ยมากกว่ากลุ่มที่สอง ถึง 7.6 ปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่แตกต่างกันมาก

การศึกษานี้ต้องการจะบอกอะไรกับเรา?

แน่นอนว่า ผลลัพธ์ทุกอย่าง เกิดขึ้นได้ จากการกระทำ
เวลาที่เราวางแผนจะลงมือทำอะไร ล้วนแต่เริ่มต้นจาก การตั้งเป้าหมาย ทั้งสิ้น

แต่คำถามคือ เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว  ยังไงต่อ?

ข้อเสียอย่างหนึ่ง ของการตั้งเป้าหมายโดยมีรากฐานมาจากผลลัพธ์ที่ต้องการ คือ เรามีแนวโน้มที่จะ “หยุดทำ” เมื่อได้ผลลัพธ์ที่ต้องการแล้ว

ยกตัวอย่างเช่น การลดน้ำหนัก เราชอบมองเรื่องของการลดน้ำหนักเป็นเหมือน การจัดแคมเปญ โดยมีช่วงเวลาที่กำหนด และเมื่อบรรลุเป้าหมาย เราก็กลับมามีพฤติกรรมแบบเดิม ซึ่งทำให้น้ำหนักที่ลดลงไป กลับมา

James Clear ผู้เขียนหนังสือชื่อ Atomic Habits ได้กล่าวว่า แค่การวางแผน และลงมือทำ ไม่ได้นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ยั่งยืน 

แต่สิ่งที่สำคัญกว่า ที่เราต้องทำคือ การกำหนดตัวตนของเราใหม่

เวลาที่เราต้องการลดน้ำหนัก 10 กิโล ให้เรามองลึกลงไปกว่าการวางแผนเรื่องการกิน และการออกกำลังกาย

แต่ให้ตั้งเป้าหมายว่า

“ต่อไปนี้ฉันจะเป็นคนที่ เลือกกินที่แต่ของที่มีประโยชน์ และจะออกกำลังกายสม่ำเสมอ”
“ฉันไม่ใช่คนที่ชอบกินขนมและของที่มีน้ำตาลสูง”
“ฉันเป็นนักกีฬาที่เข้มงวดต่อตารางฝึกซ้อม”

การกำหนดตัวตนของเราใหม่ เป็นเหมือนการปรับเปลี่ยน Mindset
ถ้าเรา “โฟกัส” ลงไปที่แก่นของพฤติกรรมแล้ว “ผลลัพธ์” แบบที่เราต้องการจะมาเอง และยั่งยืนกว่า

การศึกษาของมหาวิทยาลัย Yale เป็นข้อพิสูจน์ของเรื่องนี้ได้อย่างดี เพราะกลุ่มคนที่มีความเชื่อที่เป็นด้านบวก จะให้ความสำคัญต่อการออกกำลังกายมากขึ้น หยุดกินเหล้า หยุดสูบบุหรี่ และใช้เวลาอยู่กับคนที่มีมุมมองเป็นบวกเหมือนกัน

เมื่อเราได้ติดสินใจแล้วว่า คนแบบไหนที่เราต้องการจะเป็น
พฤติกรรมต่างๆในชีวิตประจำวันของเราจะค่อยๆ เปลี่ยนไป และจะยิ่งเห็นผลชัดเจนขึ้นเรื่อยๆในระยะยาว

เรา คือผลลัพธ์ของ กลุ่มคนที่เราคบ
เรา คือผลลัพธ์ของ สื่อที่เราฟัง
เรา คือผลลัพธ์ของ หนังสือที่เราอ่าน
เรา คือผลลัพธ์ของ สิ่งที่เราคิด
เรา คือผลลัพธ์ของ สิ่งที่เราเชื่อ
เรา คือผลลัพธ์ของ สิ่งที่เราลงมือทำ
เรา คือผลลัพธ์ของ การตัดสินใจของเรา

เราไม่ชอบติดหนี้บุญคุณ

เมื่อหลายวันก่อนผมพาภรรยาไปทานข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภายในร้านนอกจากจะมีส่วนที่ให้นั่งทานแล้ว ก็ยังมีส่วนที่ขายขนม และของฝากด้วย

ผมกับภรรยาซื้อขนม(ที่มีชื่อ)ของทางร้าน กลับบ้านบ้างนิดหน่อย

แต่มีขนมอยู่ชนิดนึง ที่ผมไม่ถึงกับไม่ชอบ แต่ถ้าให้ซื้อ ก็คงไม่ซื้อเช่นกัน นั่นก็คือ ขนมทองม้วน

ตอนจ่ายเงินที่ Cashier พนักงานขายคนหนึ่ง ดูท่าทางเป็นมิตร หยิบขนมทองม้วน(ที่มีไว้ให้ชิม) ยื่นมาให้ผมกับภรรยาลองชิมดู

ผมคิดในใจว่า “ยังไงก็ไม่ซื้อ เพราะอย่างน้อยเราก็ได้อุดหนุน ทั้งอาหาร และขนมอย่างอื่นแล้ว ซึ่งถ้าปฏิเสธไป ก็คงไม่รู้สึกผิดอย่างแน่นอน”

พนักงานขายยื่นขนมให้ พร้อมกับพูดว่า “อยากให้ลองชิมดูค่ะ ไม่ซื้อไม่เป็นค่าา”

ผมคิดในใจ “โอเค…ชิมก็ชิม”

…สุดท้าย…กลายเป็นว่าได้ ขนมทองม้วน กลับบ้านเพิ่มอีกอย่าง -_-”

อาจจะเป็นเทคนิคการขายที่ถูกเทรนมา หรือที่จริง พนักงานขายอาจจะไม่ได้คาดหวังว่าจะขายขนมทองม้วนได้แต่แรกแล้ว ก็เป็นไปได้

 

ในหนังสือชื่อ Influence ได้กล่าวถึง เทคนิคการโน้มน้าวที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของคน ที่เรียกว่า Reciprocity

โดยธรรมชาติของคนทั่วไป จะรู้สึกอึดอัด หรือเกรงใจ เมื่อเวลามีคนมาให้ของ หรือช่วยเหลือเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนแปลกหน้า หรือคนที่เราไม่คุ้นเคย

มีผลทำให้เราอยากจะตอบแทนกลับคืน เพราะลึกๆ แล้วเราไม่ต้องการความรู้สึกของการติดหนี้บุญคุณใคร

มีเคสตัวอย่างในหนังสือ ที่ผู้ทำการทดลอง เข้าไปศึกษาในเรื่อง “จำนวนเงินจากการทิป” ที่พนักงานเสิร์ฟได้รับ

เขาสังเกตว่า หลังจากที่ลูกค้ารับประทานอาหารเสร็จ ลูกค้าแต่ละโต๊ะจะมีตัวเลขเป็นมาตราฐานในใจอยู่แล้ว ว่าหลังจากเช็คบิล จะให้ทิปอยู่ที่จำนวนเท่าไหร่ ซึ่งสามารถเก็บค่าสถิติออกมาได้เป็น ค่าเฉลี่ยซึ่งค่อนข้างคงที่

เขาได้ลองเพิ่ม “ลูกอม 1 เม็ด” เป็นเหมือนของแถมให้ลูกค้า ลงไปในถาดเช็คบิล ปรากฎว่า ปริมาณของทิปเพิ่มขึ้น ประมาณ 3 %
จากนั้นลองเพิ่ม ลูกอมเป็น 2 เม็ด ปรากฎว่าปริมาณทิปที่ได้ เพิ่มขึ้นถึง 14%

ที่น่าตกใจคือ หากพนักงานเสิร์ฟ มอบลูกอม 2 เม็ด พร้อมกับพูดประมาณว่า

“สำหรับคุณลูกค้าให้ 2 เม็ดเลยค่ะ”

ปริมาณทิปจะเพิ่มขึ้นมากกว่า 20%! เลยทีเดียว

เทคนิคนี้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในธุรกิจออนไลน์ เช่น คนขายคอร์สออนไลน์ มักจะมีการเสนอ คอร์สเล็กๆให้ลองเรียนฟรีก่อน เมื่อลูกค้ากลุ่มเป้าหมายได้ทดลองเรียน และรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นผู้ได้รับแล้ว ก็มีแนวโน้มที่จะยอมจ่ายเงินซื้อในคอร์สถัดๆไป

 

กลับมาที่เรื่องของ ขนมทองม้วน ด้วยความที่ผมรู้จักเทคนิคนี้มาก่อน และตั้งธงในใจอยู่แล้วว่า “ยังไงก็ไม่ซื้อ” แต่กลับพลาดท่าอย่างง่ายดาย ก็ด้วยเหตุผลเดียวคือ ขนมทองม้วน ของร้านนี้ “มันอร่อยมากๆๆๆ” นั่นเอง 😀