ร่ำรวยและยากไร้

มีบทกวีนิพนธ์ที่ผมชอบมาก บทนึงอยู่ในหนังสือ “ทะเลสาบแห่งหัวใจ” ซึ่งเป็นหนังสือทำมือ ได้มาตอนไปทำบุญที่ หอจดหมายเหตุ พุทธทาส อินทปัญโญ สวนวชิรเบญจทัศ (สวนรถไฟ) เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน

เป็นบทกวีที่ผมชอบย้อนกลับมาอ่านอยู่เสมอเวลาที่รู้สึกทุกข์ใจ

๑๗. ร่ำรวยและยากไร้

ปลาในทะเลสาบไม่รับราชการกระทรวงใด
แหวกว่ายเล็มสาหร่ายทั้งวันกว่ามืดค่ำ
นกเขาขนคอเขียวบินพรูแม้รวมหมู่
ก็มิได้เป็นกองทหารเกณฑ์สังกัดกองทัพ
ผึ้งและผีเสื้อ ไม่เปิดธุรกิจผสมเกสรดอกไม้แต่งหน้า
จักจั่น, เรไร ไม่รับจ้างเล่นดนตรีในผับในเวลาตะวันพลบ
ตั๊กแตนก็ไม่เป็นนักกีฬาก้าวกระโดด
ทั้งไม่ถามถึงรายได้และเหรียญเกียรติยศ
ทำไมต้องกังวลกับศักดิ์ศรีของอาชีพ
ความสำเร็จของปลาในทะเลสาบคือก้างหางและครีบโตขึ้น
วันคืนแห่งการแหวกว่ายของปลาและปีกกระพือโผร่อนของนก
ผึ้งและผีเสื้อทูตแห่งฤดูกาลใหม่มาสู่ท้องทุ่ง
เพื่อจักจั่นบรรเลงเพลงระงมดงยางนา
และตั๊กแตนโลดเริงบนรวงข้าวเหลือง
ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อประกอบอาชีพอันทรงเกียรติใด
แม้แต่เป็นกวีวณิพกข้างถนน
หูฉันไม่เหมาะที่จะฟังโน้ตเพลงนอกจากเสียง
ความดึกลึกในหัวใจ
ตาของฉันไม่ฉลาดในการแลเห็นประกายรุ้งในผืนผ้าใบ
ทั้งไม่อาจไล้สีให้เป็นแสงได้
เรือนร่างของฉันไม่พลิ้วเคลื่อนหมุนโฉบด้วยปลายนิ้วเท้า
และเริงระบำเร้าอารมณ์
เครื่องเลี้ยงชีพประการเดียวคือ
เปลวไฟสว่างแห่งความรู้สึก
อันหลอมรวมอยู่กับใจ
ร่ำรวยและยากไร้ขึ้นกับความคิด
สำเร็จหรือล้มเหลวขึ้นอยู่กับการเปรียบเทียบ
สิ่งทั้งหมดเป็นไปในทะเลสาบเวิ้งว้างแห่งหัวใจ.

– จากหนังสือ “ทะเลสาบแห่งหัวใจ” งานกวินิพนธ์ของท่านอาจารย์เขมานันทะ โดยใช้นามปากกาว่า “รุ่งอรุณ ณ สนทยา”

ผมเชื่อว่า ถ้าคนเราแค่ตั้งใจทำงานที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุด หยุดการเปรียบเทียบกับคนอื่น ทำใจให้เป็นกลาง และไม่ตัดสิน เราจะมีความสุขมากขึ้นอย่างแน่นอน 🙂